09.03.2009

EAST HE WENT - Vanmorgen om 10:30 uur is in Crematorium Paddepoel de in Groningen overleden Engelsman Paul Robert Steel gecremeerd. Het betrof een Eenzame Uitvaart; behalve een maatschappelijk werkster van het UMCG en een ambtenaar van Burgerzaken verscheen alleen een Tilburgse vriend van Steel. Anneke Claus verleende stadsdichterlijke bijstand in de vorm van een gedicht voor Steel, dat ze in Engelse en Nederlandse versie voorlas.

Paul Robert Steel (14.09.1970, Nuneaton, EN) was sinds 2002 engineer voor een olie- en gasmaatschappij in Alkmaar en gelukszoeker. Ongeveer vijf jaar geleden reisde hij met zijn eerste vrouw en kleine zoon naar Thailand. Paul werd verliefd op het land en droomde van een huisje in de zon.

Zijn Engelse vrouw dacht er anders over en smeerde hem met een leuke Thai en het geld, Paul en zoon Saul op het strand achterlatend. Het was toen Steel in paniek bij een buurman aanklopte dat hij Huub ontmoette, de vriendelijke Tilburger die hem vandaag een laatste eer kwam bewijzen. Ze zouden elkaar in de daaropvolgende jaren met grote regelmaat blijven zien in Thailand, waar de tijd die ze in Nederland tekort kwamen om elkaar op te zoeken loom en overvloedig stroomde. Samen droomden ze verder over hun eigen huisje in de schaduw van de palmbomen; een strandtentje om in het dagelijks onderhoud te voorzien. En samen werden ze verliefd.

Paul Steel's Thaise geliefde werd in februari net zo ziek als hij, maar overleefde het onbekende virus dat zijn longen in twee maanden verwoestte. Enkele weken nadat hij in beroerde staat de terugreis naar Alkmaar aanvaardde, werd Paul met spoed naar het UMCG in Groningen overgeplaatst; het enige ziekenhuis dat longtransplantaties uitvoert. Hij werd in slaap gebracht met de hoop op een nieuw stel, maar zijn toestand bleef dramatisch verslechteren. Op dinsdag 3 maart gaf hij de geest. 38 Jaar En Duizend Dromen.

Steel's ashes en de Engelse versie van het gedicht worden door zijn bazen naar Nuneaton gebracht, waar moeder, zuster en zoon Saul wonen. Huub vliegt zaterdag naar Thailand en overhandigt de tekst aan Steels achtergebleven geliefde. Het huisje blijft voorlopig half af.

Paul sprak al enige tijd niet meer met zijn moeder; wel had hij nog regelmatig contact met zijn zus. Zij blijkt afgelopen week nog naar Groningen afgereisd te zijn om afscheid te nemen van Paul maar had geen geld om een begrafenis voor de collegae in Alkmaar te bekostigen, laat staan om de kist naar Engeland te laten overvliegen. Zoals de meeste Engelsen had Paul geen life insurance. Zijn moeder, die zich over de kleine Saul ontfermd had toen zijn eerste vrouw de benen nam, wilde niets weten van een Christelijke begrafenis. Volgens Huub had Steel eeuwige wroeging over het feit dat hij zijn kleine jongen niet meer zag.



The last of him

Little we knew

That he was from a place as rainy as our own
and in a business as old and covered up with earth

as the very name he beared.

Only so little goes in a vase
to truly blossom, thought Steel

and East he went, looking for a blindening sun.
She loved the living daylights out of him.


None of us was sure how to pronounce Nuneaton
except for a boy running along the River Arker

that looked us clear in the eye and took the message
with the graveness of a tiny king.

Some of us will be saved, thought Steel
as he surrendered to sleep.


*


Laatste bezittingen

Weinig wat we weten.

Dat hij ergens vandaan kwam waar het net zo goot als hier
en handelde in zaken zo oud en in aarde verzonken

als zijn eigen naam.

Weinig dingen die in een vaas staan
bloeien echt, dacht Steel

en trok Oostwaarts, op zoek naar een fellere zon.
Ze nam het licht van hem af.


Op de jongen na die langs de River Arker rende
wist niemand van ons hoe je Nuneaton uitspreekt.

Hij zag ons klaar in de ogen en nam de boodschap aan
met het gewicht van een kleine koning.

Sommigen van ons worden gered, dacht Steel
en gaf zich over aan de slaap.



Paul Robert Steel
Nuneaton EN 14.09.1970
Groningen NL 03.03.2009


   SLUITEN >>