24.11.2011

WELK VOORDEEL HEEFT DE MENS - De etensgeuren walmen ons tegemoet als we het OUT-theater binnenlopen. Neem een pintje, zegt de kleine die ons in zijn besmeurde witte ondergoed vriendelijk welkom heet. Stukje worst? De grote staat in een minstens zo vuile overall op een vloer die bezaaid is met drankflessen, groenteafval en lege verpakkingen.

Ze gaan voor ons koken vanavond, de mannen van Het Kip. Kip, want een konijn was in Groningen niet te vinden. Op grootmoeders wijze, met pruimen en ajuinen op 't zuur. En kreeft met krieltjes en witloof. Het vettige aanrecht dampt.

De tekst van de voorstelling, moeten we weten, bestaat uit fragmenten Prediker, een passage uit Een man die slaapt van Georges Perec en een Humo-interview met Leo en Erna Goossens. In 2006, vlak nadat ze in een telefoongesprek aan Humo kenbaar hadden gemaakt dat ze van plan waren zichzelf en hun kinderen An en Bob van het leven te benemen, benam het echtpaar Goossens zichzelf en hun kinderen van het leven met een long rifle. Een incident dat de geschiedenis in zou gaan als De viervoudige zelfmoord van Kasterlee. Het artikel veroorzaakte een storm van verontwaardiging. Humo reageerde met een blanco cover.

Terwijl we ons zitten af te vragen of dit perfect gefaket hyperrealisme is, barst het kookfestijn op het podium los. Het gaat er niet al te fijnzinnig aan toe. De koks gieten lustig met wijn, bier en andere alcoholische versnaperingen, strooien handenvol zeezout in het kookwater, snijden zich in de vingers bij het ontvellen der uien en worstelen met de nog spartelende kreeft die zonder pardon kopje onder gaat. Dat kreeften gillen als ze gekookt worden is overigens een fabeltje: kreeften hebben geen stembanden. Tussen het hakken, snijden en roeren door krijgen we af en toe een YouTube-filmpje te zien. Snuffmovies van wanhopige mensen die zich van gebouwen storten. Kreten van afschuw ontstijgen aan het publiek. Het Kip hakt in meerdere opzichten met de botte bijl.

Als we denken dat we het ergste hebben gehad, wordt Prediker erin gedraaid. Zo troostend als het alles is ijdelheid klinken kan, zo cru klinkt het nu. De kleine en de grote treden naar voren en stellen zich aan ons voor als respectievelijk Erna en Leo Goossens. Letter voor letter vertellen ze ons het interview na. Het zat zo: ze waren jong en vol verwachting. Ze hadden een droom. Die droom werd verpest. Door de anderen. Die maakten ze het leven zuur. Geheel onterecht, overigens. Want Leo mocht dan niet al zijn centen witgewassen hebben en soms lichtelijk opvliegend van aard zijn, een kwaaie was het zeker niet. Afgeperst, weggepest en achtervolgd door rechtzaken gleden ze af in een steeds dieper gat. Op het laatst deden ze niets meer dan slapen en eten. De kinderen zagen het ook niet niet meer zitten. Ze hadden het ze zelf gevraagd. Als papa en mama bij een auto-ongeluk om het leven zouden komen, zouden jullie dan nog verder willen leven? Nee, liever niet, antwoordden ze dan. Kortom, een uitgemaakte zaak.

Het zijn verbijsterende teksten voor inwoners van grootburgerlijk Kasterlee. De reality TV-journalisten op het scherm kijken er zelf ook een beetje onwennig bij als ze poseren bij het TE KOOP-bord van de smaakvolle villa. Bij zoiets verwacht je toch meer een achterbuurt, mompelen ze, maar nee. Spijtig. Hoe dan ook, het eten is klaar. Of we komen proeven. Gek, ik heb opeens helemaal geen honger meer en bovendien ongelofelijke haast. Thuis google ik op Leo en Erna Goossens. Het Humo-interview staat integraal online. De viervoudige zelfmoord van Kasterlee, kopt het vet. De titel was alvast geweldig. Hak! En nogmaals Hak.

RADIO JONGE HARTEN #24 november 2011


   SLUITEN >>