22.11.2011

VIA VIA - Omdat uw columnist gisteren door een technisch mankement waarover ze hier niet verder zal uitweiden de voorstelling van haar keuze misliep, te weten Oktobertragodie van de Limburgse theatergroep Urland, vroeg ze uw reporter ter plekke, Sijas de Groot, en uw programmeur, Rene de Haan, om de voorstelling voor haar te beschrijven, ...

... zodat ze in haar column net kon doen alsof ze erbij was en er allerlei ontzettend diepe gedachten over had. Maar omdat ze het uiteindelijk toch raar vond om zich andermans meningen en indrukken toe te eigenen, presenteert ze de afgenomen interviews nu toch maar zoals ze waren. Als interviews dus.

SIJAS: Het ging over een vader, een moeder en drie zoons.
RENE: Het hing over een vader, een moeder, hun twee zoons en hun oom, de huisvriend.

SIJAS: Echt absurd. Met een heleboel slechte Schlagermuziek. En o ja, dat was ook zoiets, er zat de hele tijd zo'n lachtape onder waar je dan zelf ook van in de lach schoot, vooral op momenten dat je eigenlijk helemaal niet wilde lachen, zoals toen die moeder bruut verkracht werd.
RENE: Het format is dat van een slecht nagesynchroniseerde film met een statisch decor en een soundscape van foute Duitse muziek en misplaatste lachsalvo's, bijvoorbeeld onder een scene van huiselijk geweld waarin de vader de moeder met haar hoofd onderduwt in een bak water.

SIJAS: Ja jeetje, pijnlijk. Maar wel mooi ofzo.
RENE: Het spel van de acteurs is opzettelijk vlak en vaak niet lipsync, wat wel goed werkt maar na tien minuten een beetje een truukje wordt. De verschillende scnes worden gemarkeerd door blacks. Als het licht uitknipt en weer aan gaat, is de familieopstelling telkens anders. De huisvriend is op de hand van de vader, de moeder is het pispaaltje van het gezin maar uiteraard wil een van haar zoons met haar trouwen. Hoewel de dramatische ontwikkeling een beetje te wensen overlaat, zitten er wel een paar schuurmomentjes in. Bijvoorbeeld als de moeder een keer thuiskomt en de mannen met zijn allen spelen dat ze dood zijn, waarop zij in luid snikken uitbarst. En dat gt maar door. Net zolang eigenlijk totdat een van die kerels opstaat en gortdroog zegt: Das war doch nur ein Witz, Mutti. Lachsalvo. Het open eind kon ik ook wel waarderen. De geluidsband vervaagt langzaam, zodat de acteurs op het laatst alleen nog maar met hun mond staan te bewegen. Kun je zelf invullen wat hun laatste woorden zijn.

SIJAS: Maar vind je het anders goed dat ik je morgen even terugbel, want ik moet nu echt slapen want ik moet morgen de hele dag lesgeven dus dan zie ik je woensdag.
RENE: Maar ik hang nu op, want ik moet zo even een piano ophalen voor de radio-uitzending van vanavond.

ANNEKE: Zo te horen iets met Urtypes in het Urland van je stoutste dromen en je ergste nachtmerries. Je had erbij moeten wezen om het na te kunnen vertellen.

RADIO JONGE HARTEN #22 november 2011






   SLUITEN >>