20.11.2011

LES JEUX SONT FAITS - Om eerlijk te zijn heb ik een hekel aan participatietheater, bekent regisseur Alexander Devriendt aan de presentatrice van Radio Jonge Harten; ik moet er niet aan denken dat ik tijdens deze voorstelling zelf in het publiek zou zitten. Een merkwaardige uitspraak voor de maker van een stuk getiteld Audience. Naarmate het interview vordert wordt duidelijk waar de Vlaming op doelt.

De toeschouwer is in deze voorstelling niet alleen onderwerp van de handeling, maar ook slachtoffer. Devriendt laat zijn acteurs drie kwartier lang het publiek opjuinen om voor de camera dingen te doen die het daglicht niet verdragen. Het volk was gewaarschuwd, dat wel: de teaser van theatergezelschap Ontroerend Goed laat duidelijk zien hoe een acteur de camera op de zaal richt en de mensen in die zaal zover krijgt dat ze op zijn bevel juichend opspringen en even georganiseerd weer gaan zitten.

En dat is eigenlijk precies wat er dertig minuten later op deze zaterdagavond in de bovenzaal van Grand Theatre gebeurt. De zaal met de nostalgische roze bioscoopstoeltjes. Let u even op de fraaie afwerking, spoort de actrice die de spelregels uitlegt ons vriendelijk doch dwingend aan. We kijken braaf naar de stoeltjes en bewonderen de afwerking. Heel fraai inderdaad.

Daarna doen we nog veel meer dingen die we anders nooit zouden doen. We spelen voor klapvee, we joelen en brullen, sommigen van ons dansen, een enkeling huilt. Keer op keer blijkt de camera meer te hebben gezien dan we voor mogelijk hielden. Hoe we als enigszins verwilderd ogende individuen een plek in de zaal zochten, hoe we als eencellig lichaam een wave inzetten voor iemand die ons eigenlijk al langer dan ons lief was stond te commanderen. Wij zijn de hoofdrolspelers van dit onaangename stuk, waarin een onschuldig meisje wordt vernederd en drie volksmenners tegen elkaar opbieden om onze sympathie te winnen. Zijn we te Gronings om boe te roepen en met schoenen te gooien? Ben ik een masochist? We zitten er maar wat bij en kijken ernaar.

Wat was ik verliefd op deze voorstelling. En kwaad. Met name toen een van de volksmenners met overslaande stem riep hoe prachtig het niet was dat we hier eensgezind bijeen waren gekomen om samen van kunst te genieten. Samen. Als n geheel. Inderdaad, daarvoor ga ik k naar het theater. Ik vind samen van kunst genieten een buitengewoon vreedzame activiteit. Maar ik ben ook gehecht aan mijn priv-opvattingen, die hier even fijntjes worden ontkend. Ontroerend Goed doet zijn naam eer aan. Je krijgt een trap voor je schenen en wandelt verlicht het theater uit.

RADIO JONGE HARTEN #20 november







   SLUITEN >>