18.10.2011

REVOLTE - Zondagmiddag. Er staat weer een naakte vrouw op het podium, Heer. Is ze functioneel naakt? Dat valt nog te bezien. De naakte vrouw is Danielle van de Ven. Ze speelt Anna Achmatova, de dichteres die monddood werd gemaakt door de Russische communisten kort nadat ze haar man Nikolaj Goemiljov hadden geexecuteerd.

Een voorstelling lang zien we de dichteres naakt en zwijgend rituelen ten uitvoer brengen. Ritueel koffers uitpakken, ritueel koffers inpakken. Alles netjes opvouwen, met de kordate precisie van een huisvrouw. Opgewekt marcheren, vinnig marcheren. Dansen. Als een uitgelaten boerenmeid, als een stervende zwaan.

Van de Ven vult het podium met spaarzame middelen. Ze stelt een lamp bij om het volgende bedrijf in te luiden, tovert een tutu of een peer uit haar dissidentenkoffer - attributen die niet mogen ontbreken bij het volgende ritueel. Een onmiskenbaar Russische soundtrack meubileert de stilte. Mars- en volksmuziek, luidsprekerpropaganda, Slavische kerkgezangen, een op melancholische toon voorgelezen gedicht. Af en toe maakt een heldere kinderstem zich los uit de ruis.

Eenmaal loopt de dichteres het publiek in, op een grote plaksnor na nog altijd naakt. Met stralende ogen deelt ze krantenpagina's uit waarop ze zojuist in rode inkt een fragment van een van haar gedichten heeft gestempeld: Mijn zwijgen ligt in boeken / afscheid, iemands / Afschuwelijke liefde, in een lied / En in muziek, en in wat vrijwel / niemand op aarde weet.

Om een opkomende irritatie voor te zijn vouw ik het papier snel dicht en stop het in mijn tas. Aan het begin van de voorstelling had ik nog naar concrete informatie over Anna Achmatova gezocht. Geleidelijk aan raakte ik eraan gewend dat van de Ven me liet zwemmen in een brij van onverstaanbare geluiden en iconografische beelden. Nu kijk ik naar een abstract schilderij van een vrouw die veel te zeggen heeft maar het zwijgen is opgelegd. Dat schilderij redt het ook wel zonder tekst en uitleg.

Grandkrant #7, OKT 2011

   SLUITEN >>