21.12.2010

TWINS - Mijn vrienden Prikkebeen en Berebek houden van beesten. Hun pakhuiswoning in Voorheen G. Adriani herbergt een complete fauna aan dode en levende viervoeters, gevleugelden, gewervelden en geleedpotigen die ze zonder onderscheid des soorts koesteren als waren het hun eigen kinderen.

De opgeprikte Thaise vleermuis in zijn lijst, de geprepareerde big naast de TV, de Afrikaanse kievit in de studeerkamer, het Vlaamse porseleinen bloedende lam Gods, de slangelederen attributen van Prikkebeen en kater Terror die met een poot de deur van de koelkast open weet te prutsen, ze zijn ze allemaal even lief. Maar het grootst en meest aanwezig van het hele rariteitenkabinet is de manshoge, glimmende, zuurstokroze chihuahua op gymschoenen die de zwarte Sauter-vleugel siert waar Berebek zo nu en dan niet onverdienstelijk Albeniz op speelt.

Geestelijke vader van de reuzeschoothond is William Sweetlove. Misschien is copyrighthouder in dit verband een beter woord, omdat de Vlaming die het monster vervaardigd heeft zijn beelden kloont. Dat wil zeggen, ze komen altijd in twee- of veelvoud. Over de hele wereld duiken ze op tijdens kunstbeurzen en exposities. Met kuddes tegelijk. Tijdens de Biennale zwom een school goudkleurige dolfijnen door het azuurblauwe luchtruim van Florence, terwijl honderden reuzenschildpadden de Giardini overnamen - hup de openbare ruimte in. Reusachtige rode honden, blauwe varkens en gele herten sieren warenhuizen, parken en rotondes. Sweetlove's hart is groot, net als de man zelf. Beesten zijn er nooit genoeg. Hij experimenteerde ook met mensen, maar dat was toch niet helemaal hetzelfde. Dat was meer het pakkie an van zijn oom, de geneticus. William believes the future generations should rediscover their cultural roots, staat ergens diep verborgen op zijn indrukwekkende site The William Sweetlove Tabloid te lezen. Verbeeld je maar niks. Je bent een beest met schoenen aan.

Ook vriend Albert kreeg een gelaarsde chihuahua kado. Een iets handzamere, van schoorsteenmantelformaat. Kwijlebekje kijkt onnozel toe terwijl het eten opgediend wordt. Albert droeg vorig jaar met zijn partner in crime Fabian het copyright ten grave in een rituele stoet, compleet met koets en rouwkransen. We have not only lost our Copyright but also a piece of ourselves, snikten de zwarte linten. Op de loodzware granieten steen, de welbekende omkringelde C. Tijdens de Kunstvlaai lieten de heren practical jokers het publiek ongemerkt zijn voeten afvegen aan het auteursrecht. Bij de entree lag een reusachtige deurmat bedrukt met het Copyright-teken. Nu experimenteren ze met Stockfoto's in China. Waar anders. De beste namaak komt uit Azie.

Als kinderen mogen papegaaien, waarom mogen volwassenen het dan niet? Kopieren is menseigen. Toch gaan er onwaarschijnlijke bedragen om in de wereldwijde patentenhandel en slapen wetenschappers nog het best met hun onderzoek onder hun hoofdkussen. In 1975 schreef Michel Foucault hele passages uit achttiende-eeuwse wapenhandleidingen over in zijn standaardwerk Surveiller et punir: Naissance de la prison (Discipline, toezicht en straf: de geboorte van de gevangenis, 1975). Zonder bronvermelding en met dikke fouten. Geen haan die ernaar kraaide. Maar reproduceert die andere Michel (Houellebecq) eergisteren een Wikipagina over de ontwikkelingsstadia van vliegenmaden in zijn nieuwe roman, dan staat de literaire kritiek op zijn kop. Een zwaktebod, puberaal: de lelijke woorden schieten tekort. Dit alles komt mij raadselachtig voor. Ik dacht dat genen, cultuur en kennis bestaan bij de gratie van het feit dat je ze deelt. Laat middelbare scholieren mijn woorden knippen en plakken, en ik ben een gelukkig mens. Wat is van mij? Ik kan niet wachten om mijn glimmende zuurstokroze eeneiige tweelingzusje te ontmoeten. Al haalt ze me het bloed vierkant onder de nagels vandaan (FOTO: APFAP).

Verakrant #1/ JAN 2011

   SLUITEN >>