01.12.2010

LOOSE PROMISE - Kate Mc Intosh ligt languit op het groene tapijt en praat met een lage, hese Greta Garbo-stem door de microfoon die ze in haar val heeft meegenomen. Vallen, een metafoor voor groot verdriet. Het is zonde dat mensen niet meer weten hoe een metafoor werkt, zegt Kate. Artsen zeggen: hij is van ons heengegaan. Maar wat betekent dat?

Iets later is de metafoor in zijn volle lading tot haar doorgedrongen. Minutenlang staat ze onder een koude douche en vertelt hoe een vogel in de regen onverstoorbaar door blijft zingen. Die vogel weet van niets. Niet van haar vriendje, beroemd van de famous murder tapes. Niet van zijn stukgeschaafde knieen. Niet van de kogel die hem van zijn leven beroofde of van artsen die in bedekte termen zeggen dat iemand dood is. Zelfs niet van het groene tapijt waarop dat vriendje haar van achteren pakte en waarvan ze zich na een tijdje begon af te vragen of het nu grasgroen was, of dennegroen, of misschien toch appeltjesgroen. Van niets. Als die vogel een wurm opeet dan is dat niet uit woede, maar omdat hij honger heeft. Onschuld. De nieuwe metafoor is daar.

Ze laat een foto zien van de zee. In de branding van deze mooie, rustgevende, onschuldige zee zal straks een afgehakt been aanspoelen, legt ze kalm uit. Dat stond achterop de foto geschreven. Want alle verhalen die ze vertelt zijn haar aangeleverd. Met een paar kleine aanwijzingen van haar kant, dat wel. De zaal gniffelt, lacht hardop, schuift ongemakkelijk heen en weer. Niemand weet wat in deze voorstelling van Kate Mc Intosh komt en wat van haar co-auteurs, wat geimproviseerd is en wat geregisseerd. Hier staat een dame die heel goed weet wat theater vermag: zijn toeschouwers voor de gek houden, zoals een vogel dat niet kan. Met haar blote voeten stevig in het groene, groene tapijt.

GRAND KRANT #3


   SLUITEN >>